Beethoven İkinci 2. Senfonisi’nin özellikleri nelerdir? İlk yorumu ne zaman, nerede yapılmıştır, bölümleri, hakkında bilgi.
SENFONİ No. 2 «Re majör» Op. 36
İlk yorumu: 1803 Viyana.
Besteciyi en çok yoran yapıtlarından biridir. Duymazlığının başladığı yıllarda baş gösteren ağır bunalımların yanı sıra çalışmalarını bu senfoniye yöneltmiş, üç defa değiştirmiş, ortaya pek çoklarının beklediği gibi karamsar değil, genellikle neşe ve mizahla örtülü bir partisyon çıkmıştır. «İkinci Senfoni», getirdiği yeniliklerle beklenen bir devrimin habercisi, Haydn Mozart çağının bitişidir. Eserin ilk çalınışında umulan gerçekleşmiş, dinleyiciler coşkun bir gösteriden uzak kalmış, önceleri özellikle «ikinci» ve, «dördüncü» bölümler yadırganmış, bazı konserlerde «birinci» ve «üçüncü» bölümlerle yetinilmiştir.
Birinci bölüm (Adagio molto – Allegro con brio), alışılmamış uzunluğunun yanı sıra «tonalite» değişimleri ve orkestralama sanatı açısından getirdiği yeniliklerle ilgi çekicidir. İkinci bölüm (Larghetto), sessiz, yumuşak karakteriyle sonat biçiminde düzenlenmiş tatlı ve masum bir şarkıdır. Beethoven klasik geleneklere karşı bir davranışla üçüncü bölümü bir «menuetto» değil (Scherzo allegro) olarak işlemiş, «trio» kısmındaki tahta nefesli ve yaylı çalgılar diyaloğu ile bir mizah örneği vermiştir. Son bölüm (Allegro molto), rondo karakterinde, biri haşin, diğeri zarif iki «tema»nın dalaşıp çekişmeleriyle sürüp gider ve bu durumuyla üçüncü bölümün mizahını bitişe dek sürükler
