Aya Gerçekten Gidildi Mi? Neden Bazıları İnanmıyor? Peki Ya Sizce

Şimdiye kadar aya on iki astronot gitti. Yine de bu ay inişleri sık sık sorgulanmaktadır. Ama kim bilir, belki hiç olmadı ve hiçbir şey göründüğü gibi değil mi?

İnsanlık ilk kez 20 Temmuz 1969’da Ay’a ayak bastı ve tartışmasız insanlığın şimdiye kadarki en büyük keşif başarısını elde etti. İki buçuk saat boyunca Neil Armstrong ve Buzz Aldrin, ay yüzeyini yürüyerek keşfetti; Michael Collins, Ay’ın etrafındaki Apollo 11 yörüngesini yönetti. Birçoğumuz ya inişi kendimiz izlediğimiz hatırlıyoruz ya da ebeveynlerimizin ve büyükanne ve büyükbabamızın anılarından duyduk. Peki birisi Ay inişlerin hiçbir zaman gerçekleşmediğinde ısrar ettiğinde ne diyorsunuz?

Bu yazıda, Ay inişleriyle ilgili bazı genel soruları inceliyoruz ve en meraklı ay fenomenlerini en son veriler ve bilimsel anlayışla ele alıyoruz. Büyük bir kanıt, insanların gerçekten Ay’a 1969 ve 1972 arasında defalarca iniş yapmasını destekliyor. Ancak bu ölçeğin olayları hakkında eleştirel olarak sorgulamak ve düşünmek önemlidir – ve bazen cevapları araştırmak ve kafa karıştırmak, eğlencelidir!

Ayda Bayrak Neden Dalgalanıyor? Atmosfer Yok Ki?

İnişin sahte olduğu ile ilgili ilk iddia, Neil Armstrong ve Buzz Aldrin’in Ay’a yerleştirdiği Amerikan bayrağının görüntülerinden geliyor. Fotoğraflardan ve videodan, bayrak rüzgarda dalgalanıyor gibi görünüyor. Ama bir dakika! Ay’da hava yok, o zaman nasıl dalgalanabilir?!

Gerçek şu ki, bayrak dalgalanmıyor. Yukarıdaki gif’e yakından bakarsanız, astronot hareket ettikçe bayrak iki çerçeve arasında aynı konumdadır. Bayrağı açık tutmak için direğin üst kısmındaki direkten çıkıntı yapan yatay bir çubuk vardır. Bayrak yere dikildiği için ve Ay’da güçlü yerçekimi olmadığından bu bükülmüş şekli korudu.

Ay’ın yüzeyine dikilen bayrağın video görüntülerinde, aynı zamanda ileri geri dalgalanıyor gibi görünüyor. Çünkü astronotlar dikerken, ay toprağını daha iyi kazmak için ileri geri döndürdüler, bu da elbette bayrağın sarkaç gibi sallandıkça dalgalanmasına neden oldu. Ay’da aynı pozisyonda duran bayrağın çok sayıda görüntüsü var.

Neden Ay’da yıldızları göremiyoruz?

Bayrak fotoğraflarından bahsetmişken, çoğu zaman arka planda görünecek yıldız olmadığı belirtiliyor! Bu aslında ışık ve karanlık arasındaki kontrastın aşırı olduğu uzaydan fotoğrafların ortak bir özelliğidir. Ay’ın yüzeyi güçlü güneş ışığını yansıtır ve fotoğraflarda çok parlak görünür. Bu parlaklık, karanlık farlardaki yıldızlardan gelen nispeten loş ışığı, arabanın farlarının yakındaki nesnelerden gelen sönük ışığı boğmasına benziyor. İnsan gözü yıldızları ayarlayabilir ve seçebilir, ancak doğru ayarlara getirilmedikçe, kamera kontrastla mücadele eder. Uluslararası Uzay İstasyonu’ndaki astronotlar bugün düzenli olarak tamamen yıldızsız bir arka plan gösteren Dünya’nın fotoğraflarını çekiyorlar. İşte aynı kontrast sorunu.

Bu komik gölgeler ne olacak?

Ay’ın fotoğraflarındaki gölgeler hakkında konuşalım. Ay inişlerine karşı daha ince argümanlardan biri paralel olmayan gölgelerle ilgili. Güneş tek ışık kaynağıysa, neden bazı gölgeler birden fazla yöne işaret ediyor gibi görünüyor? Örneğin, yukarıdaki resimde, astronot, gölgesi ile eşleşiyor, ancak astronotun ayağını işaret eden başka bir gölge var gibi görünüyor. Bazı fotoğraflar birbirine paralel olmayan gölgeler gösterir. Bununla birlikte, güneş tek ışık kaynağı olarak, tüm gölgeler paralel olarak olmalıdır. Bunu açıklamak için ek stüdyo ışıklarından bahsediliyor!

Aslında pürüzlü bir yüzey, Güneş gibi tek bir ışık kaynağıyla bile farklı açılardan her türlü gölgeye neden olabilir. Bu evde kolayca denenebilecek bir şey. Ay’ın pürüzlü yüzeyi kolayca karmaşık gölgeler oluşturabilir.

Paralellik her zaman bir perspektif meselesidir. Üç boyutlu bir yüzeydeki paralel çizgiler, her zaman iki boyutlu olarak görüntüleniyorlarsa birbirine yaklaşıyormuş gibi görünürler. Demiryolu raylarını düşünün. Her zaman paralel olmaları garanti edilse de, ufka doğru yaklaşıyor gibi görünüyorlar. Bu hem dünyada hem de ayda doğrudur.

Van Allen kemerleri astronotları kızartmaz mı?

Ay inişlerinin neden olamayacağına dair en popüler teorilerden biri Van Allen kemerleri olarak adlandırılan bir şeyle ilgilidir. Bunlar Dünya’yı çevreleyen, Dünya’nın manyetik alanı tarafından şekillendirilen ve Güneş’in rüzgârından yüksek enerjili parçacıklar ile dövülen iki büyük radyasyon kemeri. İnsanların ölümcül dozlarda radyasyon ile kızartılmadan bu kemerlerinden geçemeyeceği iddia edildi.

Aslında, uluslararası bilim topluluğu 1950’lerde Explorer, Pioneer ve Luna misyonları sayesinde Van Allen kemerlerinin farkındaydı. Neyse ki, Apollo lansmanlarının zamanlamaları, Van Allen kemerlerinin en düşük yoğunlukta olduğu ve Güneş’in aktivitesiyle dalgalanan şekildeydi.

Radyasyon hastalığı, birkaç saat içinde yaklaşık 200 ila 1000 “rad” radyasyonuna maruz kaldığınızda ortaya çıkar. Apollo 11 mürettebatı, Ay’a yolculukları sırasında iki saatten daha az bir süredir kemerlerin içindeydi ve bu yüzden sadece tahmini 18 rad’ye maruz kalacaktı – güvenli limit dahilinde. Bu radyasyon seviyesinden bile bazı olumsuz etkiler olabilir, bu yüzden NASA, Apollo 11 uzay aracının, 12 günlük görev süresince ortalama radyasyon dozunun sadece 0.18 rads olacak şekilde iyi izole edilmesini sağladı ki bu göğüs röntgeni dozudur.