Zaman her şeyin ilacıdır konusu hakkında güzel bir yazı /kompozisyon örneği. Zaman ile ilgili kompozisyonlar, yazılar.
Zaman Her Şeyin İlacıdır
İnsan hayatı hiçbir zaman aynı çizgide ilerlemez. Bazen kendimizi dünyanın en şanslı ve mutlu insanı gibi hissederken, bazen de üst üste gelen sorunlar karşısında ne yapacağımızı bilemez hâle geliriz. Sevinçler ve üzüntüler, başarılar ve başarısızlıklar, kazançlar ve kayıplar hayatın doğal akışı içerisinde birbirini takip eder.
Aslında hayatın değişken olması, onun en gerçek özelliklerinden biridir. Ne kadar güzel bir hayat yaşıyor olursak olalım, hepimizin zorlandığı, üzüldüğü ve geleceğe dair umudunu kaybettiği dönemler olabilir. Önemli olan, yaşadığımız kötü günleri hayatımızın tamamıymış gibi görmemektir.
İnsan zor zamanlardan geçerken çoğu zaman yaşadığı acının hiç sona ermeyeceğini düşünür. Bir ayrılık, büyük bir maddi kayıp, başarısızlık veya hayal kırıklığı insana bütün geleceğini karanlık gösterebilir. Oysa geçmişe dönüp baktığımızda, bir zamanlar bizi çok üzen pek çok olayın bugün hayatımızda aynı ağırlığı taşımadığını fark ederiz.
Çünkü zaman değiştirir.
Bugün içinden çıkılmaz gibi görünen bir problem, aylar veya yıllar sonra yalnızca geçmişte kalmış bir hatıra olabilir. Bunun anlamı, hiçbir şey yapmadan bütün sorunların kendiliğinden ortadan kalkacağı değildir. Elimizden geleni yapmak, yanlışlarımızı düzeltmek ve gerekli adımları atmak elbette önemlidir. Fakat bazı yaraların kapanması için yapılabilecek en doğru şey, onlara iyileşmeleri için gereken süreyi tanımaktır.
Özellikle insan ilişkilerinde bunu daha iyi görürüz. Bir ayrılığın hemen ardından duyulan özlem ve acı çok yoğun olabilir. İnsan eski günleri düşünür, “Bir daha böyle mutlu olamayacağım.” diye hissedebilir. Ancak zaman ilerledikçe duygular değişir, insan yaşadıklarına başka bir gözle bakmaya başlar ve hayat yeniden farklı güzellikler sunar.
Hayatın zor dönemlerini gecenin karanlığına benzetebiliriz. Gece ne kadar uzun sürerse sürsün sabahın gelmesine engel olamaz. Güneş her gün yeniden doğar. İnsan hayatında da benzer bir döngü vardır. Bugün kendimizi karanlıkta hissetmemiz, yarının da aynı şekilde geçeceği anlamına gelmez.
Bu nedenle zor günlerde kendimize karşı sabırlı olmamız gerekir. Her yaranın hemen kapanmasını, her sorunun bir gecede çözülmesini beklemek insanı daha fazla yıpratabilir. Bazen yapmamız gereken, elimizden geleni yaptıktan sonra hayatın kendi akışına izin vermektir.
Geçmişe bakmak da bu konuda insana büyük bir güç verebilir. Tarih kitaplarını, biyografileri veya insanların yaşam öykülerini okuduğumuzda, bugün büyük başarılarıyla tanıdığımız insanların bile zamanında ciddi sıkıntılar yaşadığını görürüz. Savaşlar sona ermiş, ekonomik krizler geride kalmış, büyük kayıplar zaman içerisinde tarihin bir parçası hâline gelmiştir.
İnsan hayatında da benzer bir durum söz konusudur. Bugünün büyük üzüntüsü, yarının küçük bir hatırasına dönüşebilir.
Atalarımızın “Zaman her şeyin ilacıdır.” sözü de aslında uzun yılların deneyiminden doğmuş bir düşüncedir. Zaman geçmişte yaşananları silemese bile onlara karşı duyduğumuz acıyı hafifletebilir. İnsan zamanla kabullenmeyi, ders çıkarmayı ve yeniden başlamayı öğrenir.
Bu yüzden kötü günlerinizde kendinize biraz zaman tanıyın. Kendinizi suçlamak yerine yaşadığınız sürecin geçici olabileceğini hatırlayın. Yapabileceğiniz bir şey varsa yapın; değiştiremeyeceğiniz şeyler içinse kendinizi tüketmeyin.
Kendinizi sevin, kendinize sabır gösterin ve yarının bugünden farklı olabileceğine inanın.
Çünkü hayat hiçbir zaman tek bir günden ibaret değildir. Bir günün kötü geçmesi, bütün hayatın kötü olacağı anlamına gelmez. Zaman ilerledikçe şartlar değişir, insanlar değişir, düşünceler değişir ve çoğu zaman insanın kendisi bile geçmişteki hâline şaşırır.
Bazen en büyük iyileşme, hiçbir şey yapmadan beklemek değil; yaşadığımız acının içinden geçerken kendimize iyileşmek için gerekli zamanı vermektir.
Zaman ve Biz
Çocukken büyüklerin söylediği bazı sözleri anlamakta zorlanırız. Onların bizim için son derece önemli olduğunu söylediği kavramlar, çocuk aklımızda çoğu zaman somut bir şekle dönüşmez. “Zamanını iyi değerlendir.”, “Vaktini boşa harcama.” veya “Her işin bir zamanı vardır.” gibi cümleleri duyduğumuzda, aslında zamanın ne olduğunu tam olarak düşünmeyiz.
Ben de küçükken zaman kavramını anlamakta zorlanırdım.
Öğretmenlerimiz sürekli zamanın değerinden bahseder, derslerimizi zamanında yapmamızı, boş vakitlerimizi iyi değerlendirmemizi isterdi. Fakat benim için zaman, elle tutulabilen veya gözle görülebilen bir şey değildi. Bu nedenle zamanın neye benzediğini düşünürdüm.
Bir gün bu sorunun cevabını anlamaya başladım. Büyükler için zaman, sahip olduğumuz fakat geri getiremeyeceğimiz en değerli şeylerden biriydi.
Para kaybedildiğinde yeniden kazanılabilir. Bir eşya kırıldığında yenisi alınabilir. Bir fırsat kaçırıldığında başka bir fırsat ortaya çıkabilir. Fakat geçmişte harcanmış bir dakikayı yeniden satın almak mümkün değildir.
İnsan büyüdükçe zamanın anlamı da değişiyor.
Çocukken bir yıl çok uzun gelir. Tatilin başlamasını beklerken günler geçmek bilmez. Ancak yaş ilerledikçe yılların nasıl hızla birbirini takip ettiğini fark ederiz. Dün çocuk olduğumuzu düşünürken bir bakmışız ki hayatımızla ilgili önemli kararlar vermemiz gereken bir yaşa gelmişiz.
İşte bu noktada insan kendisine şu soruyu sormaya başlıyor:
“Bana verilen zamanı nasıl kullanıyorum?”
Bu sorunun cevabı, aslında hayatımızın nasıl şekilleneceğiyle yakından ilgilidir.
Zamanı yalnızca saatlerin ilerlemesi olarak görmek büyük bir yanılgıdır. Zaman, aynı zamanda öğrenmek, üretmek, deneyim kazanmak ve kendimizi geliştirmek için sahip olduğumuz en önemli kaynaktır.
Bir insanın bugün bilmediği bir şeyi yarın öğrenmesi de zaman sayesinde gerçekleşir. Bir meslekte ustalaşmak, kitaplar okumak, yeni beceriler kazanmak, hatalardan ders çıkarmak ve kendimizi tanımak hep belirli bir zaman gerektirir.
Bu nedenle zamanı harcarken ne karşılığında harcadığımızı düşünmeliyiz.
Elbette insanın sürekli çalışması veya her dakikasını verimli geçirmek zorunda olduğunu söylemek doğru değildir. Dinlenmek, eğlenmek, sevdiklerimizle vakit geçirmek ve hiçbir şey yapmadan biraz nefes almak da hayatın önemli parçalarıdır. Asıl mesele, sahip olduğumuz zamanı bilinçsizce tüketmemektir.
Çünkü zamanın geri dönüşü yoktur.
Bugün kaybettiğimiz birkaç saat önemsiz görünebilir. Fakat günler, aylar ve yıllar boyunca aynı şekilde düşünürsek geriye dönüp baktığımızda büyük bir zaman dilimini hiçbir şey üretmeden veya bize katkı sağlamayan şeylerle geçirdiğimizi fark edebiliriz.
Bu yüzden zamanı düşmanımız gibi değil, bize verilmiş bir fırsat gibi görmeliyiz.
Önümüzde öğrenilecek çok şey, okunacak çok kitap, tanınacak insanlar, keşfedilecek yerler ve yaşanacak deneyimler var. İnsan ne kadar öğrense de bilmediği şeylerin yanında bildikleri çok küçük kalıyor. Bu nedenle merakımızı kaybetmemeli ve kendimizi geliştirmek için zaman ayırmalıyız.
Bence insanın zamanı konusunda biraz cimri olması, ancak bilgi ve deneyim konusunda cömert davranması gerekir. Boşa geçen her saatin yerine yenisini koyamayız. Fakat doğru kullandığımız her saat bize yeni bir bilgi, yeni bir deneyim veya yeni bir bakış açısı kazandırabilir.
Zamanın değerini anlamak için onun hızını beklemek yerine geçmişimize bakmamız yeterlidir. Çocukluk yıllarımız, okul günlerimiz ve geride bıraktığımız önemli anlar artık yalnızca hatıralarımızda bulunuyor. Onları geri getirmek mümkün değil.
Öyleyse elimizde bulunan zamanı daha bilinçli değerlendirmeliyiz.
Hayatın anlamı yalnızca uzun yaşamakta değil, bize verilen yılların içerisinde ne yaptığımızda saklıdır. İnsan dünyaya geldiğinde önünde uzun bir yol vardır. Bu yolun ne kadar süreceğini bilemeyiz. Fakat yol boyunca ne öğreneceğimize, nasıl bir insan olacağımıza ve zamanımızı hangi amaçlarla kullanacağımıza büyük ölçüde kendimiz karar veririz.
Bu nedenle zamanı küçümsememeliyiz.
Zaman, sahip olduğumuz en değerli fakat geri dönüşü olmayan hazinedir.
Onu doğru kullandığımızda hayatımıza bilgi, deneyim ve anlam katabiliriz. Boşa harcadığımızda ise geriye yalnızca “Keşke”ler kalabilir.
Belki de hayatı daha anlamlı yaşamanın en güzel yollarından biri, her sabah kendimize şu soruyu sormaktır:
“Bugün bana verilen zamanı, yarın hatırlamaya değer bir şey için kullanabilir miyim?”
Bu sorunun cevabını gerçekten önemsersek, zamanın peşinden koşmak yerine onun değerini bilerek yaşamaya başlayabiliriz.
